Skuteczne leczenie chorób ultrarzadkich zaczyna się od zrozumienia ich biologii oraz przyjęcia zintegrowanego podejścia badawczego. Dzięki połączeniu wielowymiarowych pomiarów komórek — od metabolizmu i proteomu po sygnalizację komórkową i odpowiedź immunologiczną — możemy stworzyć precyzyjny obraz patomechanizmów zachodzących w CFC4. To pierwszy krok w kierunku opracowania skuteczniejszych terapii celowanych, biomarkerów do monitorowania leczenia, nowych wytycznych klinicznych, a w przyszłości także terapii genowej oraz leków modyfikujących przebieg choroby.
Badanie biomarkerów
Jednym z kluczowych celów naszych badań jest identyfikacja biomarkerów, które mogą odzwierciedlać aktywność choroby oraz zaburzenia wywołane mutacją MEK2. Analizujemy próbki krwi, oceniając poziomy cytokin, białek zapalnych i cząsteczek odpowiedzialnych za komunikację między komórkami. Takie wieloparametrowe podejście pozwala uchwycić subtelne zmiany w funkcjonowaniu układu odpornościowego, układu nerwowego oraz naczyń krwionośnych.
Dzięki panelom obejmującym biomarkery neurozapalenia, odpowiedzi immunologicznej, stanu zapalnego naczyń i cząsteczek adhezyjnych możemy określić, które procesy są najbardziej zaburzone u pacjentów z CFC4. To właśnie te cząsteczki mogą stać się przyszłymi markerami diagnostycznymi dla chorób występujących w CFC. Badanie biomarkerów nie tylko pomaga nam zrozumieć dynamikę choroby, ale także umożliwia śledzenie jej przebiegu i skuteczności potencjalnych form leczenia.
Badanie mitochondriów
Drugim filarem naszych działań są badania mitochondrialne prowadzone na fibroblastach pobranych od pacjentów. Mitochondria odgrywają kluczową rolę w produkcji energii, regulacji metabolizmu i reakcji na stres komórkowy. Mutacje w genach szlaku MAPK–ERK, takich jak MEK2, mogą zaburzać ich działanie, co prowadzi do zmian bioenergetycznych i zwiększonej podatności komórek na uszkodzenia.
W ramach naszych badań analizujemy potencjał proliferacyjny komórek, ich profil metaboliczny oraz proteomiczny łańcucha oddechowego. Porównanie fibroblastów pacjentów z liniami kontrolnymi pozwala określić, które szlaki bioenergetyczne funkcjonują nieprawidłowo i jakie białka mitochondrialne są zmienione. Zestawienie tych danych daje nam „wieloparametrowy podpis” komórkowy — unikalny profil różniący komórki pacjentów od zdrowych.
Takie podejście pozwala nie tylko lepiej zrozumieć patofizjologię CFC4, ale także identyfikować potencjalne strategie terapeutyczne, które mogłyby przeciwdziałać degeneracji komórkowej lub poprawiać funkcje metaboliczne.
